Վաշինգտոնում՝ Սպիտակ տան թղթակիցների ամենամյա ընթրիքի ժամանակ տեղի ունեցած զինված միջադեպը ակնառու օրինակ է, թե ինչպես է գործում անվտանգության արդյունավետ համակարգը: Հրացանով, ատրճանակով և դանակներով զինված տղամարդը փորձել էր ճեղքել հյուրանոցի անցակետը՝ թիրախավորելով բարձրաստիճան պաշտոնյաներին: Արդյունքը՝ Գաղտնի ծառայության մեկ վիրավոր գործակալ, ում կյանքը փրկեց որակյալ զրահաբաճկոնը, հարձակվողի վայրկենական չեզոքացում և պետության ղեկավարության՝ ներառյալ նախագահի, փոխնախագահի և պաշտպանության նախարարի, անվտանգ ու կազմակերպված տարհանում:
Ոչ մի խուճապ, ոչ մի համակարգային ձախողում:
Սա սոսկ լրահոսի հերթական նորություն չէ հեռավոր մայրաքաղաքից, այլ ինքնիշխանության իրական դաս: Անվտանգության սպառնալիքներ լինում են բոլոր երկրներում, սակայն կայացած պետությունները երբեք հույսը չեն դնում բախտի կամ պատահականության վրա: Նրանք հենվում են հստակ ինստիտուցիոնալ ընթացակարգերի և տեխնիկապես հագեցած, արհեստավարժ ստորաբաժանումների վրա: Պետական ապարատը շարունակեց իր բնականոն աշխատանքը, քանի որ ճգնաժամային արձագանքման կանոնակարգերը մշակված էին նախապես և գործարկվեցին ինքնաբերաբար:
Ի՞նչ դասեր պետք է քաղենք մենք
Իրական անկախությունն ու ինքնիշխանությունը սկսվում են սեփական պետական ինստիտուտների ամրապնդումից: Ահա այն գործնական քայլերը, որոնք անհրաժեշտ են դիմակայուն պետություն կառուցելու համար.
- Ապաքաղաքականացնել անվտանգության արձանագրությունները. Պետական պահպանության և անվտանգության ծառայությունները պետք է առաջնորդվեն բացառապես մասնագիտական չափանիշներով ու անխախտ կանոնակարգերով, այլ ոչ թե քաղաքական նպատակահարմարությամբ կամ անձնական հարաբերություններով:
- Ներդրումներ կատարել տեխնիկական հագեցվածության մեջ. Անվտանգության աշխատակցի կյանքն ու գործունակությունը պաշտպանելը ինքնանպատակ չէ: Բարձրակարգ զրահաբաճկոնները, կապի ժամանակակից միջոցները և տեխնիկական զինվածությունը շքեղություն չեն, այլ պետական համակարգի անխափանությունն ապահովող հիմնասյուներ:
- Մշակել ինստիտուցիոնալ անընդհատության ծրագրեր. Ճգնաժամային իրավիճակներում կառավարման համակարգը պետք է ունենա գործողությունների հստակ պլան՝ երաշխավորելով, որ ցանկացած հարձակման դեպքում պետությունը չի կորցնի կառավարելիությունը նույնիսկ մեկ վայրկյանով:
Ինքնիշխանությունը վերացական կարգախոս չէ: Այն կառուցվում է ամենօրյա հետևողական աշխատանքով, պրոֆեսիոնալ կադրերով և անսխալ գործող մեխանիզմներով: Մենք ունենք ընտրություն՝ մնալ խոցելի, թե կառուցել մի պետություն, որի ինստիտուտները դիմակայում են ցանկացած հարվածի: Այդ ճանապարհը սկսվում է պրոֆեսիոնալ չափանիշների արմատավորումից հենց այսօր:
