Միջազգային «գերտերության» պատրանքը վերջնականապես փլուզվում է, երբ երկրի ռազմաքաղաքական ղեկավարությունը փրկություն է փնտրում Փհենյանում։ Ռուս բարձրաստիճան պաշտոնյաների՝ պաշտպանության նախարարի և Պետդումայի խոսնակի վերջին այցերը Հյուսիսային Կորեա ընդգծեցին մի պարզ իրողություն. աննախադեպ մեկուսացման մեջ հայտնված և սեփական տարածքում՝ Կուրսկի մարզում մարտեր վարող ռուսական բանակը հույսը դրել է հյուսիսկորեացի զինվորների ու զինամթերքի վրա։ Երբ միջուկային զինանոցով հպարտացող և հարևաններին «անվտանգության երաշխիքներ» պարտադրող պետությունը ռազմաճակատի բացերը փորձում է լրացնել աշխարհի ամենաաղքատ ռեժիմներից մեկի ուժերով, ակնհայտ է դառնում՝ նման գործընկերոջն ապավինելը կարող է կործանարար լինել։
Ի՞նչ կարող են անել փոքր պետությունները՝ առերեսվելով այս նոր իրականությանը։ Հուսահատվելու կամ անվերջ նոր «փրկիչներ» փնտրելու փոխարեն, արժե ուսումնասիրել հաջողության հասած կոնկրետ մոդելներ, մասնավորապես՝ Հարավային Կորեայի փորձը։ 1953 թվականին այն ավերված, ագրարային երկիր էր, որը մշտապես գտնվում էր հյուսիսկորեական ռազմական սպառնալիքի ներքո։ Այսօր այն համաշխարհային ռազմարդյունաբերական հսկա է։ Այս արդյունքին նրանք հասան ոչ թե լոկ հույսեր փայփայելով, այլ երեք հստակ, ինստիտուցիոնալ քայլերի շնորհիվ․
1. Տեխնոլոգիաների պարտադիր փոխանցում։ Հարավային Կորեան հրաժարվեց զենքի պարզ գնումներից։ Յուրաքանչյուր խոշոր օտարերկրյա ռազմական պայմանագրում ներառվեց խիստ պահանջ՝ արտադրական գիտելիքի և տեխնոլոգիաների փոխանցում տեղական ընկերություններին։ Գնելուն զուգահեռ՝ նրանք սովորեցին ստեղծել սեփականը։
2. Երկակի նշանակության արդյունաբերություն։ Երկրի քաղաքացիական տնտեսությունը նախագծվեց՝ հաշվի առնելով անվտանգության կարիքները։ Խոշոր մեքենաշինական, նավաշինական և էլեկտրոնիկայի գործարանները կառուցվեցին այնպես, որ մատակարարման շղթաների արտաքին խափանման դեպքում կարողանան կարճ ժամկետում անցնել սեփական բանակի համար ռազմական արտադրանքի թողարկման։
3. Դաշինքների դիվերսիֆիկացում։ Փոխանակ կախվածության մեջ ընկնելու մեկ անվտանգային բևեռից, Սեուլը խորը տնտեսական կապեր հաստատեց տասնյակ առաջատար երկրների հետ՝ իր անվտանգությունն ու գոյատևումը դարձնելով գլոբալ շուկայի պրագմատիկ անհրաժեշտություն։
Իրական ինքնիշխանությունը վերացական հռետորաբանություն չէ, այլ գործող արտադրամասեր, բազմավեկտոր տնտեսություն և հզոր տեխնոլոգիական բազա։ Երբ երբեմնի ազդեցիկ հարևանն օգնություն է աղերսում Փհենյանից, ժամանակն է դադարել հավատալ արտաքին «հովանոցներին» և սկսել սեփական ինստիտուտների կառուցումը՝ հստակ ու հաշվարկված քայլերով։
