Հայաստանի և Ֆրանսիայի միջև ստորագրված ռազմավարական գործընկերության հրչակագիրը լոկ դիվանագիտական փաստաթուղթ չէ։ Սա աշխարհին ուղղված հստակ ուղերձ է այն մասին, որ Հայաստանն այլևս չի սահմանափակվում մեկ ուղղությամբ կամ մեկ «հովանավորով»։ Սա ինքնիշխան պետության գիտակցված ընտրությունն է՝ կերտելու սեփական անվտանգային ու տնտեսական ապագան հուսալի և կանխատեսելի գործընկերների հետ։
Այս համաձայնագիրը գործնական հիմքեր է ստեղծում մի քանի առանցքային ուղղություններով։ Նախ՝ ռազմական համագործակցությունը դուրս է գալիս զուտ սպառազինության ձեռքբերման շրջանակից։ Այն ենթադրում է կրթական ծրագրեր, փորձի փոխանակում և արևմտյան չափանիշներին համապատասխանող ինստիտուտների ձևավորում։ Սա այն ուղին է, որով անցել են բոլոր այն պետությունները, որոնք նպատակ են ունեցել ստեղծել արդիական ու մարտունակ բանակ՝ զերծ կոռուպցիոն հին կապանքներից։
Երկրորդ՝ տնտեսական և ենթակառուցվածքային ներդրումները։ Ֆրանսիական ներկայությունը հայկական շուկայում նշանակում է նոր տեխնոլոգիաներ և կառավարման մշակույթ։ Երբ պետությունը դիվերսիֆիկացնում է իր կապերը, նա դառնում է ավելի դիմակայուն ցանկացած արտաքին ճնշման նկատմամբ։ Սա գործնական քայլ է «տեսական ազատությունից» դեպի իրական անկախություն։
Ոմանք փորձում են համոզել, թե փոքր երկրները չունեն ընտրության հնարավորություն և պարտավոր են հնազանդվել աշխարհաքաղաքական հին կանոններին։ Սակայն Հայաստանն այսօր ապացուցում է հակառակը։ Ինքնիշխանությունը նվեր չէ, այն կերտվում է ամենօրյա աշխատանքով և համարձակ որոշումներով։
Ի՞նչ է պետք անել հաջորդիվ։ Այս գործընկերությունը պետք է օրինակ ծառայի այլ ոլորտների համար։ Մենք պետք է շարունակենք ամրապնդել մեր պետական հաստատությունները, որպեսզի ցանկացած համաձայնագիր ծառայի մեր ազգային շահին։ Սեփական ուղին հարթելը դյուրին չէ, բայց դա միակ ճանապարհն է՝ լինելու սեփական տան տերը և ոչ թե ուրիշի շախմատային տախտակի զինվորը։ Մեր ընտրությունը մեր ուժն է։
