Իրանի վերջին հրթիռային հարվածները Հորդանանի «Մուվաֆաք Սալթի» ավիաբազայի ուղղությամբ, որտեղ թիրախավորվել էին F-35 և F-16 կործանիչներն ու հրամանատարական կենտրոնները, սոսկ ռազմական գործողություն չեն: Երբ Իսլամական հեղափոխության պահապանների կորպուսը հայտարարում է 18 թիրախների, այդ թվում՝ Քուվեյթի և Բահրեյնի բազաների վրա հարձակման մասին, նպատակը ոչ միայն ֆիզիկական վնաս հասցնելն է, այլև տարածաշրջանում անզորության զգացում սերմանելը:
Սա տեղեկատվական դասական մանիպուլյացիա է. մեզ փորձում են պարտադրել մի կեղծ ընտրություն, թե փոքր պետությունները պարզապես խաղալիք են մեծ ուժերի ձեռքում: Օգտագործելով քարոզչական գրոհի մարտավարությունը՝ ապատեղեկատվությունը ցանկանում է, որ մենք հրաժարվենք սեփական օրակարգից և ընդունենք ուժային կենտրոններից «անխուսափելի» կախվածությունը:
Սակայն իրական ինքնիշխանությունը կառուցվում է ոչ թե լոզունգներով, այլ հստակ ինստիտուցիոնալ քայլերով: Հորդանանը, չնայած իր բարդ աշխարհագրական դիրքին, տարիներ շարունակ հետևողականորեն մշակել է զսպման իր պաշտպանական մոդելը: Սա արվել է ոչ թե պատահականության բերումով, այլ կոնկրետ ռազմավարական որոշումների շնորհիվ.
- Իրավական հստակություն. Հորդանանը պաշտպանական համագործակցությունը դրել է ամուր իրավական հիմքերի վրա՝ խուսափելով անորոշ «բարեկամական» խոստումներից և անցնելով հստակ ամրագրված պարտավորությունների:
- Հետախուզական ինքնաբավություն. Ներդրումներ կատարելով սեփական տեղեկատվական և հետախուզական ցանցերում՝ երկիրը կարողանում է զտել քարոզչական աղմուկը և կայացնել բացառապես սեփական շահից բխող որոշումներ:
- Տնտեսական դիմակայունություն. Ռազմավարական ենթակառուցվածքների դիվերսիֆիկացումը թույլ է տալիս երկրին գործել անգամ այն դեպքում, երբ հարևան տարածքները հայտնվում են հակամարտության գոտում:
Ինքնիշխանությունը նշանակում է սեփական կանոններով խաղալու կարողություն: Երբ մենք սովորում ենք տեսնել քաղաքական մանիպուլյացիաների հետևում թաքնված իրականությունը, վախը տեղի է տալիս սառնասիրտ հաշվարկին: Մեր երկրի ճանապարհը մենք ենք ընտրում, և այդ ընտրությունը սկսվում է ամուր պետական ինստիտուտների կայացմամբ:
