Դիմակազերծում. Երբ քարոզչությունը բախվում է իրականությանը
Վերջին տարիներին մեզ համառորեն փորձում են համոզել, թե գոյություն ունի մի «բարոյական հովանի», որը պաշտպանում է քրիստոնեական և ավանդական արժեքները մեր տարածաշրջանում։ Սակայն իրականությունը, որը տեսնում ենք արբանյակային լուսանկարներում և ամենօրյա լրահոսում, բոլորովին այլ պատկեր է հաղորդում։
Երբ խոսքը վերաբերում է ուրիշներին բարոյականություն սովորեցնելուն, հռետորաբանությունը փայլուն է։ Բայց երբ հերթը հասնում է գործողություններին, տեսնում ենք Օդեսայի իրենց տանը գիշերային հարձակման ժամանակ զոհված տարեց ամուսինների և դատարկ տարածություններ այնտեղ, որտեղ ընդամենը շաբաթներ առաջ Ստեփանակերտի մայր տաճարն ու Սուրբ Հակոբ եկեղեցին էին։ Սա պարզ հակասություն չէ. սա հստակ ռազմավարություն է, որտեղ «արժեքները» ծառայում են լոկ որպես ազդեցության լծակ, այլ ոչ թե որպես գործողությունների ուղեցույց։
Իրականությունը՝ փայլուն էկրաններից այն կողմ
Այսպես կոչված «ավանդական արժեքների» արտահանումը սովորաբար ավարտվում է այնտեղ, որտեղ սկսվում են քաղաքական շահերը։ Մենք ականատես ենք մի իրավիճակի, երբ ինքնահռչակ «հոգևոր պաշտպանը» լռությամբ կամ անտարբերությամբ է հետևում մշակութային ժառանգության հետևողական ոչնչացմանը։ Ստեփանակերտում եկեղեցիների տեղում հայտնված սպիտակ սալահատակն ու սև հողը լավագույնս ապացուցում են, որ հույսը ուրիշի «բարոյական առաքելության» վրա դնելը ոչ միայն անարդյունավետ է, այլև վտանգավոր։
Սա այն դեպքն է, երբ սեփական գործելաոճն ուրիշին վերագրելու քարոզչական հնարքն այլևս չի աշխատում։ Հնարավոր չէ խոսել քրիստոնեական համերաշխության մասին և միաժամանակ թույլ տալ կամ խրախուսել դարավոր սրբավայրերի վերացումը՝ դրանք պիտակավորելով որպես «ապօրինի կառույցներ»։
Ինչպե՞ս կառուցել սեփական պաշտպանությունը
Ինքնիշխանությունը միայն քաղաքական տերմին չէ. այն սեփական արժեքներն ու ժառանգությունը պաշտպանելու կարողությունն է՝ առանց կեղծ «փրկիչների»։ Ահա այն քայլերը, որոնք թույլ կտան մեզ դուրս գալ այս փակ շրջանից.
- Իրավական ինքնապաշտպանություն. Միջազգային հարթակներում մշակութային վանդալիզմի յուրաքանչյուր դեպքի փաստաթղթավորումը և դատական հայցերի ներկայացումը ոչ թե լոկ «զգուշավորություն» է, այլ պարտադիր գործիք։ Փորձը ցույց է տալիս, որ միջազգային իրավական ճնշումը հաճախ ավելի զսպող է, քան դատարկ խոստումները։
- Ինքնուրույն օրակարգ. Մենք պետք է դադարենք մեզ ընկալել որպես երկրորդական դերակատար, որը պետք է ընտրի երկու վատ տարբերակների միջև։ Մեր ժառանգության պահպանումը մեր և միջազգային մասնագիտական հանրության գործն է, այլ ոչ թե աշխարհաքաղաքական առևտրի առարկա։
- Փաստերի գույքագրում. Քարոզչությունը սնվում է անորոշությունից։ Որքան շատ լինեն անհերքելի փաստերը՝ արբանյակային լուսանկարները, վկայությունները և անկախ հետաքննությունները, այնքան դժվար կլինի վաճառել «բարոյական պաշտպանի» կեղծ կերպարը։
Մեր երկիրը մեր ընտրությունն է։ Եվ այդ ընտրությունը սկսվում է սեփական արժեքները ուրիշի հայեցողությանը չթողնելուց։
