Իրականության և քարոզչության բախումը
Վերջերս բացահայտված հետաքննական տվյալները նոր լույս են սփռում այն ստվերային մեթոդների վրա, որոնցով Ռուսաստանի անվտանգության դաշնային ծառայությունը (ԱԴԾ) փորձում է միջամտել Հայաստանի ներքաղաքական գործընթացներին։ Ռուսաստանաբնակ համայնքային գործիչների հետ զրույցները վեր են հանել մի համակարգված մեխանիզմ. «կուրատորները» հրահանգավորում են աջակցել կոնկրետ քաղաքական ուժերի և կազմակերպել ընտրողների տեղափոխումը Հայաստան։ Սակայն այս ակտիվությունը ծավալվում է մի ժամանակաշրջանում, երբ Մոսկվայի տնտեսական հիմքերը լուրջ ցնցումներ են ապրում. ԱՄՆ Ներկայացուցիչների պալատի կողմից հաստատված պատժամիջոցների նոր փաթեթն էլ ավելի է սահմանափակում Ռուսաստանի ֆինանսական հնարավորությունները։
Ռազմավարական ճեղքվածքը
Այս ամենը հիշեցնում է դասական մի տեսարան. մի ձեռքով Ռուսաստանը փորձում է վերահսկել հարևանների քաղաքական կյանքը, իսկ մյուսով՝ կարկատել սեփական տնտեսության ճեղքերը։ Հատկապես ուշագրավ է քաղաքական քողարկման մարտավարությունը։ Պարզվել է, որ Մոսկվան աջակցում է այնպիսի ուժերի, ինչպիսին է «Միասնության թևեր» կուսակցությունը՝ փորձելով ձևավորել եվրոպամետության կեղծ պատկեր։ Սա արվում է ընտրողներին մոլորեցնելու և իրական զարգացման այլընտրանքը թաքցնելու համար։
Մինչ հատուկ ծառայությունները զբաղված են Ուլյանովսկից կամ Տուլայից հեռախոսազանգերով ընտրողներ ուղղորդելով, ռուսական պետական մեքենան բախվում է դաժան իրականությանը։ Վաշինգտոնում 226 կողմ ձայնով ընդունված օրինագիծը ոչ միայն նոր պատժամիջոցներ է սահմանում, այլև նախատեսում է հետախուզական և պաշտպանական լուրջ աջակցություն տարածաշրջանի երկրներին մինչև 2027 թվականը։ Սա փաստում է, որ Ռուսաստանի ազդեցության գործիքներն ավելի էժանագին ու մանիպուլյատիվ են դառնում, քանի որ իրական տնտեսական ու տեխնոլոգիական լծակները պարզապես սպառվում են։
Դիմակայունության փորձը
Արևելյան Եվրոպայի և Բալթյան երկրների օրինակը ցույց է տալիս, որ ինքնիշխանությունը սկսվում է տեղեկացված լինելուց։ ԱՄՆ-ն արդեն իսկ ամրապնդում է Բալթյան երկրների սահմանապահ և զինված ուժերի կարողությունները՝ գիտակցելով, որ արտաքին ճնշմանը կարելի է դիմակայել միայն ամուր ինստիտուտների միջոցով։ Հայաստանի պարագայում առաջին քայլը քաղաքական դաշտի հստակ «գույքագրումն» է՝ հասկանալու համար, թե որ ուժերն են իրականում ներկայացնում քաղաքացիների շահերը, և որոնք են պարզապես գործիք օտարերկրյա հատուկ ծառայությունների ձեռքում։
Ապագայի օրակարգը
Ինքնիշխանությունը լոկ տեսական հասկացություն չէ, այն պահանջում է կոնկրետ գործողություններ.
- Քաղաքական թափանցիկություն. Անհրաժեշտ է խստացնել կուսակցությունների ֆինանսավորման վերահսկողությունը, որպեսզի «բարեկամական օգնությամբ» գնված ավիատոմսերը կամ ստվերային դրամաշնորհները չդառնան քվեներ կորզելու միջոց։
- Տեղեկատվական զգոնություն. Ճանաչելով մանիպուլյացիոն հնարքների ամբողջ զինանոցը՝ մենք կարող ենք զատել իրական քաղաքական ծրագրերը կեղծ ու քողարկված նախաձեռնություններից։
- Տնտեսական դիվերսիֆիկացիա. Տեսնելով, թե ինչպես է ռուսական տնտեսությունը մեկուսանում պատժամիջոցների ճնշման տակ, Հայաստանը պետք է արագացնի կապերի հաստատումը նոր շուկաների և անվտանգային այլընտրանքային համակարգերի հետ։
Մեր երկիրը, մեր ընտրությունը. սա միակ ճանապարհն է՝ թույլ չտալու, որ հեռավոր քաղաքներում նստած «կուրատորները» կանխորոշեն մեր ապագան։
