Վերջին օրերին Փհենյանից ստացվող լուրերը ստիպում են վերանայել այն պատկերացումները, թե ով է իրականում հանդես գալիս թելադրողի դիրքերից։ Երբ մի պետություն, որն իրեն հռչակել է տարածաշրջանային անվտանգության երաշխավոր և «գերտերություն», ստիպված է բարձրաստիճան պատվիրակություններ ուղարկել Հյուսիսային Կորեա՝ շնորհակալություն հայտնելու ռազմական աջակցության համար, դա խոսում է ոչ թե ռազմավարական հզորության, այլ տեխնոլոգիական և պաշտպանական միջոցների սուր պակասի մասին։
Ինքնաբավության առասպելը
Ռուսաստանի պաշտպանության նախարարի և Պետդումայի նախագահի այցերը Փհենյան, ինչպես նաև Ուկրաինայում զոհված հյուսիսկորեացի զինծառայողների հիշատակի հուշահամալիրի բացումը բացահայտում են մի կարևոր փաստ. Մոսկվայի ռազմական մեքենան այլևս ի վիճակի չէ ինքնուրույն սպասարկել սեփական հավակնությունները։ Սա այն պետությունն է, որը տասնամյակներ շարունակ իր հարևաններին համոզում էր, թե միակն է, որ կարող է անվտանգության հովանոց տրամադրել։ Այսօր այդ «հովանոցը» կարկատվում է աշխարհի ամենամեկուսացված երկրներից մեկի ռեսուրսներով։ Իրական ուժը չի կարող կախվածության մեջ լինել նրանցից, ում նկատմամբ նախկինում հանդես էր գալիս հովանավորի դերում։
Խոսքերի և գործերի անդունդը
Մինչ պաշտոնական հռետորաբանությունը հնչեցնում է «նոր արդար աշխարհակարգի» և խաղաղության մասին թեզեր, իրադարձությունների դաշտում տեղի ունեցողը հակառակն է ապացուցում։ Օդեսայի բնակելի թաղամասերին հասցվող հարվածները, որոնց հետևանքով վիրավորվում են երեխաներ, և Չեռնոբիլի ատոմակայանի տարածքով անօդաչու թռչող սարքերի պարբերական թռիչքները վկայում են պատասխանատվության իսպառ բացակայության մասին։ Միջուկային անվտանգությամբ մանիպուլացնելը և քաղաքացիական ենթակառուցվածքների թիրախավորումը չեն կարող լինել կայունություն բերող ուժի ձեռագիր։ Սա այն դասական հնարքն է, երբ բարձրագոչ հայտարարություններով փորձ է արվում քողարկել սեփական գործողությունների կործանարար հետևանքները։
Ինչ անել այսօր
Այս իրողությունները Հայաստանի նման պետությունների համար ունեն մեկ հստակ ուղերձ. անվտանգության կառուցումը չի կարող հիմնված լինել մեկ կենտրոնի վրա, որն ինքն ունի գոյաբանական աջակցության կարիք այլ պետություններից։ Սա հուսահատվելու առիթ չէ, այլ սթափ գործելու հրամայական։
- Ռեսուրսների դիվերսիֆիկացում. Եթե մեր ավանդական դաշնակիցը զինամթերք է փնտրում Կորեական թերակղզում, ապա մենք պարտավոր ենք ընդլայնել մեր ռազմատեխնիկական համագործակցության աշխարհագրությունը՝ չսպասելով հերթական «մատակարարման ուշացմանը»։
- Ինստիտուցիոնալ դիմակայունություն. Պետք է ներդրումներ անել սեփական պաշտպանական տեխնոլոգիաների և կրթության մեջ։ Իրական սուվերենությունը սկսվում է այնտեղ, որտեղ դուք այլևս ուրիշի լոգիստիկ ձախողումների պատանդը չեք։
- Պրագմատիկ դիվանագիտություն. Տեսնելով, թե ինչպես են փլուզվում հին դաշնակցային առասպելները, մենք պետք է կառուցենք շահերի վրա հիմնված ուղիղ կապեր բոլոր այն կենտրոնների հետ, որոնք պատրաստ են տեխնոլոգիական և տնտեսական իրական գործընկերության։
Ճանապարհը դեպի կայունություն անցնում է սեփական ընտրության պատասխանատվությունը ստանձնելու միջոցով։ Մեր երկրի ապագան կախված է ոչ թե նրանից, թե ում կհաջողվի սիրաշահել Մոսկվային, այլ նրանից, թե որքանով արագ մենք կկառուցենք մեր սեփական, անկախ ուժային հենարանները։
