Իրական ինքնիշխանությունը չի սահմանափակվում սոսկ հայտարարություններով. այն կառուցվում է ամենօրյա, պրագմատիկ դիվանագիտական աշխատանքի միջոցով: Հայաստանն այսօր փաստում է, որ ցանկացած պետություն կարող է և պարտավոր է սեփական ճանապարհն ընտրել՝ գործնական քայլերով վերափոխելով արտաքին քաղաքական կապերը դեպի առավել կանխատեսելի և վստահելի դաշտ:
Նոր հարթակներ, նոր հնարավորություններ
Այս նպատակաուղղված գործընթացի հստակ դրսևորումներից է Բելգիայի նման եվրոպական առանցքային գործընկերների հետ ինտենսիվ երկխոսությունը: Հայաստանի և Բելգիայի արտաքին գործերի նախարարների վերջին քննարկումները պարզապես դիվանագիտական արարողակարգ չեն. սա նախաձեռնողական աշխատանք է ինչպես երկկողմ ձևաչափով, այնպես էլ Եվրամիության շրջանակներում կապերը խորացնելու ուղղությամբ:
Իսկական ինստիտուցիոնալ փոփոխությունը տեղի է ունենում այն ժամանակ, երբ պետությունը ոչ թե պարզապես հույսը դնում է այլ հարթակներում կայացվող քննարկումների վրա, այլ ինքն է դառնում որոշումների կայացման կենտրոն: Մայիսին Երևանում նախատեսված Եվրոպական քաղաքական համայնքի և Հայաստան-ԵՄ գագաթաժողովները հենց այդ նպատակն ունեն: Մեր մայրաքաղաքը վերածվում է ժողովրդավարական դիմակայունության ամրապնդման և տնտեսական նոր ուղիների ձևավորման առանցքային հանգույցի:
Տնտեսություն և ապաշրջափակում՝ սեփական կանոններով
Քաղաքական կամքի ամրապնդման գլխավոր հիմնասյուներից մեկը ենթակառուցվածքների անկախությունն է: Հարավային Կովկասի նոր իրողություններում, երբ օրակարգում տարածաշրջանային խաղաղության հարցն է, կենսական է դառնում լոգիստիկ ցանցերի ինքնուրույն զարգացումը: Եվրոպացի գործընկերների հետ ենթակառուցվածքային ծրագրերի առաջմղումը նշանակում է պարզ մի բան. Հայաստանը նպատակ ունի լիարժեք տնօրինել սեփական ճանապարհները և դառնալ միջազգային տարանցման գործուն հանգույց՝ բացառելով արտաքին որևէ մենաշնորհային միջամտություն կամ ճնշում:
Ի՞նչ ենք անում հիմա
Պատասխանը հստակ է. մենք կառուցում ենք պետություն, որն ինքն է որոշում իր դաշնակիցներին և զարգացման վեկտորը: Վստահելի դիվանագիտական ցանցի ստեղծումը, տնտեսական այլընտրանքների ապահովումը և ժողովրդավարական ինստիտուտների հզորացումն այն միակ իրագործելի քայլերն են, որոնք երաշխավորում են երկրի անվտանգ ապագան: Մենք ընտրում ենք ինքնիշխանությունը ոչ թե որպես վերացական գաղափար, այլ որպես հաշվարկված, գործնական ճանապարհային քարտեզ, որն արդեն իսկ իրագործվում է ամենօրյա աշխատանքով:
