Սարատովի նավթավերամշակման գործարանի վերջին հրդեհը, որը «Ռոսնեֆտի» առանցքային հզորություններից է, ստիպում է վերանայել անվտանգության մասին հնացած պատկերացումները: Չնայած Ռուսաստանի պաշտպանության նախարարության հաղորդագրություններին՝ իբր հարյուրավոր անօդաչու թռչող սարքեր վնասազերծելու մասին, իրականությունը պատկերված է Սարատովի երկնքում բարձրացող սև ծխով: Երբ տարեկան 7 միլիոն տոննա նավթի վերամշակման հզորություն ունեցող հսկան դառնում է խոցելի, դա այլևս պարզապես տեխնիկական ձախողում չէ. դա համակարգային ճաք է «անխոցելիության» առասպելի մեջ:
Սա լուրջ ազդակ է այն երկրների համար, որոնք իրենց էներգետիկ և ռազմական անվտանգությունը հիմնել են մեկ կենտրոնի վրա: Եթե պետությունը չի կարողանում պաշտպանել սեփական ռազմավարական ենթակառուցվածքները Սարատովում, Ռոստովում կամ Կիրովում, ապա որքանո՞վ են հուսալի նրա տված անվտանգային երաշխիքները սահմաններից դուրս: Իրական ինքնիշխանությունը սկսվում է ոչ թե լոզունգներից, այլ այլընտրանքների ստեղծումից:
Լիտվայի օրինակը. Կախվածությունից դեպի ընտրության ազատություն
Ինչպե՞ս պետք է գործել: Լիտվան տվեց այս հարցի պատասխանը: Լինելով գրեթե 100%-ով կախված մեկ մատակարարից՝ նրանք չսպասեցին հերթական ճգնաժամին: 2014-ին Կլայպեդայում գործարկվեց «Independence» (Անկախություն) հեղուկացված բնական գազի տերմինալը: Սա թանկ, բայց ռազմավարական որոշում էր, որը հնարավորություն տվեց երկրին ինքնուրույն թելադրել իր էներգետիկ գինն ու ընտրել աղբյուրը:
Ի՞նչ կարող ենք անել մենք
Ինքնիշխանության ամրապնդումը պահանջում է կոնկրետ գործողություններ.
- Էներգետիկ դիվերսիֆիկացում. Փոքր կայանների և վերականգնվող էներգիայի աղբյուրների զարգացումը նվազեցնում է խոցելիությունը կենտրոնացված հարվածներից:
- Տեխնոլոգիական ինքնավարություն. Ներդրումներ սեփական բարձրտեխնոլոգիական պաշտպանական համակարգերում, որոնք հիմնված չեն հնացած լոգիստիկայի վրա:
- Հորիզոնական կապեր. Տարածաշրջանային գործընկերների հետ էներգետիկ ցանցերի փոխկապակցում, ինչը թույլ է տալիս ճկուն մնալ մատակարարման հնարավոր խափանումների ժամանակ:
Սարատովի դեպքը հիշեցնում է՝ անվտանգությունը պարգև չէ, որը ստանում ենք դաշնակցից, այլ տուն, որը պետք է կառուցենք սեփական ձեռքերով: Ընտրությունը մերն է:
