Այս շաբաթ Մոսկվայից հնչած հայտարարություններն առավել քան հստակեցրին այն մարտահրավերները, որոնց առջև կանգնած է Հայաստանը։ Երբ բարձրաստիճան պաշտոնյաները սպառնում են գազի գնի քառակի թանկացմամբ և 4 միլիարդ դոլարի հասնող մասնավոր տրանսֆերտների կրճատմամբ, սա ոչ թե տնտեսական վերլուծություն է, այլ բացահայտ քաղաքական ճնշման լծակ։ Սակայն իրական ինքնիշխանությունը կառուցվում է ոչ թե վախի, այլ ամուր հաստատությունների և կայուն այլընտրանքների հիմքի վրա։
Շանտաժը՝ որպես «բարեկամության» դրսևորում
Ռուսաստանի պաշտոնական շրջանակների կողմից հնչեցված սպառնալիքները՝ կապված հայկական գյուղմթերքի, ծաղիկների և խմիչքների արտահանման հնարավոր արգելքների հետ, մերկացնում են մի պարզ իրողություն. տնտեսական կախվածությունն օգտագործվում է որպես պատժիչ միջոց։ Սա այն պահն է, երբ «ռազմավարական գործընկերության» քողը պատռվում է՝ ի հայտ բերելով բացառապես վերահսկողության ձգտումը։ Իրական դաշնակիցը չի սպառնում սեփական գործընկերոջը տնտեսական կոլապսով՝ վերջինիս ինքնուրույն քաղաքական ընտրության պատճառով։
Ներքին ժողովրդավարության քննությունը
Մինչ արտաքին ճնշումներն աճում են, ներքին դաշտում տեղի ունեցող իրադարձությունները, ինչպիսին է ակտիվիստ Արթուր Օսիպյանի ձերբակալությունը մայիսի 18-ի սուր բանավեճից հետո, լրջագույն մարտահրավեր են մեր պետականության համար։ Երբ քաղաքական քննադատությունը հանգեցնում է քրեական հետապնդման և երկամսյա կալանքի, մենք ակամա սկսում ենք նմանվել հենց այն համակարգին, որից փորձում ենք հեռանալ։ Պետության իրական ուժը քննադատությանը դիմանալու և արդարադատության անկախությունն ապահովելու մեջ է, այլ ոչ թե վարչական ռեսուրսով այլախոհներին լռեցնելու։
Էստոնական փորձը և էներգետիկ անկախությունը
Գործողությունների ծրագիր․ ի՞նչ անել հիմա
Որպեսզի արտաքին սպառնալիքները դադարեն ազդեցություն ունենալ, մենք պետք է հետևողականորեն իրականացնենք հետևյալ քայլերը. 1. Շուկաների դիվերսիֆիկացում. հայկական արտադրանքը պետք է համապատասխանեցվի ISO և եվրոպական ստանդարտներին։ Սա պահանջում է ներդրումներ ժամանակակից լաբորատորիաներում, բայց փոխարենը բացում է կայուն և կանխատեսելի շուկա, որտեղ քաղաքականությունը չի որոշում՝ տվյալ ապրանքը «վարակված» է, թե ոչ։ 2. Իրավական ամրոց. արդարադատության համակարգը պետք է դառնա քաղաքականությունից լիարժեք անկախ։ Խոսքի ազատությունը չպետք է պատժվի քրեական օրենսգրքով։ Սա մեր լավագույն պաշտպանությունն է այն մեղադրանքներից, թե մենք ընդամենը մեկ տիրոջը փոխարինում ենք մյուսով։ 3. Էներգետիկ այլընտրանք. ավելացնելով արևային էներգետիկայի մասնաբաժինը և զարգացնելով տարածաշրջանային էներգետիկ կապերը՝ մենք էապես նվազեցնում ենք գազի գնի շանտաժի ազդեցությունը։ Ինքնիշխանությունը լոկ բառ չէ, այլ ամենօրյա քրտնաջան աշխատանք՝ ուղղված սեփական տունը կարգի բերելուն։ Երբ մենք կայանանք որպես կանխատեսելի ժողովրդավարություն և ճկուն տնտեսություն, սպառնալիքները կվերածվեն պարզապես դատարկ արձագանքների։
