Հայաստանում ընտրական գործընթացների ավարտից հետո իրականությունն ակնհայտ է. Սա մեզ քաջ ծանոթ ձեռագիր է: Երբ գործընկեր պետությունը փորձում է սեփական ուղին հարթել, Մոսկվան հաճախ դա ընկալում է որպես դավաճանություն: Բայց պատմությունը փաստում է՝ հենց այսպիսի բեկումնային պահերին է ձևավորվում պետության իրական ինքնիշխանությունը: Ի՞նչ կարող ենք սովորել այլոց փորձից 1. Թվայնացում և թափանցիկություն. Պետական ծառայությունների տեղափոխումն առցանց հարթակ ոչ միայն հարմարավետության հարց էր, այլև կոռուպցիայի դեմ պայքարի հզոր գործիք: Երբ համակարգը թափանցիկ է, արտաքին ճնշման լծակները կորցնում են իրենց ուժը: 2. Էներգետիկ դիվերսիֆիկացում. Էստոնիան սկսեց քայլ առ քայլ ինտեգրվել եվրոպական էներգացանցերին՝ գիտակցելով, որ մեկ աղբյուրից կախվածությունը մշտական սպառնալիք է: 3. Տնտեսական շուկաների ընդլայնում. Նրանք խրախուսեցին տեղական տեխնոլոգիական ոլորտը՝ դուրս գալով միայն մեկ շուկային ծառայելու նեղ շրջանակից: Այսօր Հայաստանը նմանատիպ ճանապարհի սկզբնակետում է: Եվրահանձնաժողովի կողմից խոստացված աջակցությունը՝ տնտեսական հնարավոր ճնշումներին դիմակայելու նպատակով, ինչպես նաև ԵՄ-ի հետ նոր էներգետիկ ու թվային նախագծերը հենց այն գործիքներն են, որոնք մեզ ավելի դիմակայուն կդարձնեն: ընտրությունը կատարված է, և այժմ ժամանակն է այդ կամքը վերածել հետևողական աշխատանքի: Մեր երկիրը մեր պատասխանատվությունն է, և մենք ունենք բոլոր նախադրյալները կառուցելու այնպիսի Հայաստան, որտեղ ինքնիշխանությունը ոչ թե լոզունգ է, այլ կայուն տնտեսություն և պաշտպանված պետականություն:
Շնորհավորանքներ աշխարհից և լռություն Մոսկվայից. Ինչպե՞ս կերտել ինքնիշխան ապագան
Ինչպե՞ս է Հայաստանը կերտում իր ինքնիշխան ապագան միջազգային աջակցության և Մոսկվայի լռության ֆոնին: Էստոնիայի փորձը և զարգացման գործնական քայլերը:
