Վերջերս օտարերկրյա հետախուզական կառույցների ղեկավարների կողմից հնչող «նախազգուշացումները», թե Հայաստանը «սխալվում է»՝ հույսը դնելով Արևմուտքի վրա, մանիպուլյացիայի դասական դրսևորում են։ Մեզ փորձում են համոզել, թե գոյություն ունի ընդամենը երկու ծայրահեղ ճանապարհ՝ կա՛մ կուրորեն հնազանդվել հնացած համակարգերին, կա՛մ առերեսվել տնտեսական կոլապսի։ Սա արհեստականորեն պարտադրված երկընտրանք է, որի նպատակն է սահմանափակել մեր ինքնիշխանությունը և ստիպել հրաժարվել սեփական շահերից։ Հայաստանի համար «այս կամ այն» կեղծ բանաձևից դուրս գալու ճանապարհը ենթադրում է հստակ քայլեր. 1. Որակի չափանիշների արդիականացում. Եվրամիության հետ Համապարփակ և ընդլայնված գործընկերության համաձայնագրի (CEPA) շրջանակներում տեխնիկական կանոնակարգերի ներդրումը մեր արտադրողների համար կբացի ոչ թե մեկ, այլ տասնյակ նոր ու կանխատեսելի շուկաներ: 2. Էներգետիկ դիմակայունություն. Փոքր արևային կայանների և վերականգնվող էներգիայի ցանցերի զարգացումը կթուլացնի այն լծակները, որոնցով փորձում են մեզ վախեցնել տնտեսական «պատժամիջոցներով»: 3. Թվային ենթակառուցվածքների թռիչք. Պետական ծառայությունների լիակատար թվայնացումը կվերացնի բյուրոկրատական քաշքշուկը՝ Հայաստանը դարձնելով գրավիչ հանգույց միջազգային տեխնոլոգիական հսկաների համար: Ինքնիշխանությունը մատուցվող պարգև չէ։ Այն մկան է, որը պետք է մարզել ամենօրյա աշխատանքով և սկզբունքային որոշումներով։ Մեր երկիրը մեր ընտրությունն է:
Ինքնիշխանությունը կամք է, ոչ թե նվեր. ինչպես խուսափել «կեղծ ընտրության» թակարդից
Ինչպես Հայաստանը կարող է խուսափել աշխարհաքաղաքական թակարդներից և կառուցել իրական տնտեսական անկախություն՝ հետևելով հաջողված մոդելներին:
