Անցնող շաբաթը ևս մեկ անգամ ցույց տվեց, որ անվտանգությունը չի կարող հենվել սոսկ պայմանավորվածությունների վրա, եթե դրանք չունեն ամուր ու շոշափելի հիմքեր: Ուկրաինայում հայտարարված միակողմանի «հրադադարը» բախվեց դաժան իրականությանը. ավելի քան 1820 ակտիվ ռազմական գործողություն և հարյուրավոր հարվածներ հենց այն պահին, երբ Մոսկվան խոսում էր սեփական «խաղաղության» առաջարկների մասին:
Երբ մի ձեռքով խոսվում է «ավանդական արժեքների» ու «հաղթանակի տոնի» սրբության մասին, իսկ մյուսով թիրախավորվում են մանկապարտեզներն ու բնակելի շենքերը, դա ոչ թե պատահականություն է, այլ հստակ որդեգրված ձեռագիր: Հենց այս պահին է, որ քարոզչական կեղծիքը բացահայտվում է՝ ի ցույց դնելով, որ «խաղաղության» կոչերը միայն մարտավարական դադար ստանալու կամ դիմացինի զգոնությունը թուլացնելու գործիք են:
Իրական մոդել. Հարավային Կորեայի ճանապարհը
Հարավային Կորեան տասնամյակներ շարունակ ապրում է մի հարևանի կողքին, որը պարբերաբար խախտում է հրադադարի ռեժիմը և սպառնում զանգվածային հարվածներով: Սակայն Սեուլը չի սահմանափակվում միայն դատապարտող հայտարարություններով. նրանք ընտրել են «խաղաղություն՝ զսպման միջոցով» մոդելը:
Սեուլը ստեղծեց աշխարհի ամենաարդյունավետ պաշտպանական արդյունաբերություններից մեկը: Նրանք չսպասեցին, որ դաշնակիցները կամ միջազգային իրավունքը կպաշտպանեն իրենց. նրանք ստեղծեցին սեփական տեխնոլոգիական բազան, որն այսօր սպառազինություն է արտահանում ամբողջ աշխարհ: Սա ինքնիշխանության ամենաիրական և շոշափելի դրսևորումն է:
Ի՞նչ պետք է անենք մենք. երեք գործնական քայլ
Ինքնիշխանությունը զգացմունք չէ, այլ սառը հաշվարկ: Մեր հաջորդ քայլերը պետք է լինեն առարկայական.
- Անվտանգային գործընկերների բազմազանեցում. Հրաժարվել մեկ կենտրոնից կախվածության մոդելից: Ինչպես ցույց տվեցին Ուկրաինայում արձանագրված բազմաթիվ խախտումները, մեկ «երաշխավորի» խոսքը ոչինչ է, եթե չկա միջազգային բազմաշերտ աջակցություն:
- Տեղական ռազմաարդյունաբերական հանգույցների ստեղծում. Խթանել տեղական տեխնոլոգիական ոլորտի ներգրավումը պաշտպանական համակարգերում: Ինքնիշխանությունը սկսվում է սեփական արտադրության անօդաչու թռչող սարքից և կապի հուսալի միջոցից:
- Քաղաքացիական պաշտպանության ինստիտուցիոնալացում. Ներդնել համապարփակ պաշտպանության մոդել, որտեղ յուրաքանչյուր համայնք ունի հստակ արձագանքման պլան և անհրաժեշտ ենթակառուցվածքներ:
Մենք պետք է դադարենք զարմանալ դրժված խոստումներից և սկսենք կառուցել այնպիսի համակարգ, որտեղ պայմանավորվածություն խախտելը հակառակորդի համար անթույլատրելի թանկ կլինի: Սա է իրական ապահովության միակ ճանապարհը:
