Ինքնիշխանության ճարտարապետությունը. Ինչպես զանազանել իրական խաղաղությունը պարտադրանքից

Վերջին շրջանում Մոսկվայից հնչող հայտարարությունները՝ Ուկրաինայում «շուտափույթ խաղաղություն հաստատելու» հնարավորության և Հայաստանում ընտրական գործընթացների «միակողմանիության» վերաբերյալ, առաջին հայացքից կարող են թվալ որպես մտահոգություն կայունության համար։ Սակայն, երբ խոսքերը համադրում ենք իրական գործողությունների հետ, պատկերը կտրուկ փոխվում է։ Մեզ առաջարկվում է մի բանաձև, որտեղ «խաղաղությունը» հավասարեցվում է տարածքային կորստին, իսկ «ժողովրդավարության պաշտպանությունը»՝ արտաքին քաղաքական ուղղության բռնի թելադրանքին։

Խոսքի և իրականության հակասությունը

Կրեմլի ներկայացուցիչները պնդում են, թե հակամարտությունը կարող է ավարտվել անմիջապես, եթե Ուկրաինայի զինված ուժերը լքեն այն շրջանները, որոնք Ռուսաստանն ինքնակամ իրենն է համարում։ Սա մանիպուլյացիայի դասական օրինակ է. պատերազմի շարունակման պատասխանատվությունը բարդվում է զոհի վրա։ Նույն տրամաբանությունն ենք տեսնում Հայաստանի պարագայում, երբ ընտրական գործընթացները որակվում են որպես «բռնաճնշումների մթնոլորտում» անցած, իսկ եվրասիական ինտեգրումից հրաժարվելու ձգտումը՝ որպես «փակուղային կուրս»։ Այստեղ կիրառվում է մի հնարք, երբ դիմացինին մեղադրում են հենց այն գործողությունների մեջ, որոնք իրականացնում է հենց մեղադրող կողմը։ Երբ խոսվում է «սոցիալ-տնտեսական ցնցումների» և «պառակտման» մասին, դա ոչ թե կանխատեսում է, այլ ուղղակի սպառնալիք՝ ուղղված այն ազգերին, որոնք փորձում են ինքնուրույն տնօրինել իրենց ապագան։

Հաջողության մոդելը.

Բալթյան երկրների փորձը Էստոնիան ընտրեց «ժամանակավոր դժվարություն՝ հանուն կայուն ապագայի» սկզբունքը։ Նրանք հիմնովին վերակառուցեցին իրավական համակարգը՝ համապատասխանեցնելով այն թափանցիկության միջազգային չափանիշներին, ինչը թույլ չտվեց արտաքին ուժերին օգտագործել կոռուպցիան որպես ազդեցության լծակ։ Նրանք դիվերսիֆիկացրին տնտեսությունը՝ դադարելով լինել միայն մեկ շուկայից կախված օժանդակ կցորդ։

Գործնական քայլեր դեպի իրական ինքնիշխանություն

Որպեսզի արտաքին հայտարարությունները չդառնան ներքին ցնցումների պատճառ, անհրաժեշտ են հետևյալ քայլերը. 1. Ինստիտուցիոնալ դիմակայունություն. Ընտրական և դատական համակարգերի այնպիսի թափանցիկություն, որտեղ միջազգային դիտորդների եզրակացությունները հիմնված կլինեն փաստերի, այլ ոչ թե քաղաքական նպատակահարմարության վրա։ Սա լավագույն պատասխանն է «բռնաճնշումների» մասին շինծու մեղադրանքներին։ 2. Տեղեկատվական զգոնություն. Սովորել ճանաչել այն տեղեկատվական հոսքերը, որոնք նպատակ ունեն հյուծել հասարակությանը հակասական վարկածներով (օրինակ՝ քաղաքացիական օբյեկտների թիրախավորման վերաբերյալ իրարամերժ լուրերը)։ 3. Էներգետիկ և տնտեսական այլընտրանքներ. Ինչպես ցույց տվեց Բալթյան երկրների փորձը, էներգետիկ ցանցերի ինտեգրումը եվրոպական համակարգին վերացնում է քաղաքական շանտաժի հիմնական գործիքը։ Ինքնիշխանությունը նշանակում է լինել սեփական տան տերը, որտեղ հարևանը չի թելադրում, թե որ սենյակում ապրել կամ ինչպես ընտրել ընտանիքի անդամներին։ Դա երկար ճանապարհ է, բայց միակն է, որը տանում է դեպի իրական բարգավաճում։ Ձեր երկիրը ձեր ընտրությունն է։